به على سپرد زيرا غير از او به امانت و كفايت و شجاعت ديگران ، چندان مطمئن و دل‌آسوده نبود . على نيز به انجام اين كار همت گماشت و مناديى را در ابطح ( محل اجتماع مردم ) تعيين كرد كه هر صبح و شام بانگ برمىداشت : هركس امانتى در نزد محمد داشته است در فلان روز و فلان مكان براى گرفتن امانتش حاضر شود . آن‌گاه على ( ع ) فواطم را برداشت و به طور آشكار به سوى مدينه هجرت كرد . در اين بين هشت تن از سواران كفار به آنان رسيدند و على ( ع ) اولين آنان را كشت و باقى از ترس گريختند و على و همراهانش به سلامت به نزد پيامبر اكرم ( ص ) رسيدند . مفيد در اين‌باره در كتاب ارشاد مىنويسد : از جمله فضايل آن حضرت آن است كه : پيامبر امانتدار و نگهدارندهء سپرده‌هاى قريش بود و چون به ناگهان ناگزير به فرار از مكه شد در ميان قوم و خويش خود جز على ( ع ) كسى را نيافت كه امانتهاى قريش را به او بسپارد . از آن جهت ، على را در مكه به جانشينى خود گماشت تا ودايع را به صاحبانش بازگرداند و وامهايى را كه پيامبر از مردم مكه گرفته بود بازپردازد و دختران و زنان خانواده و همسرانش را جمع كند و آنها را به مدينه ببرد و پيامبر كسى را جز على شايستهء انجام اين كار نديد و تنها به امانتدارى او اعتماد و به دليرى و شجاعت او تكيه داشت و به نيرو و توان او در دفاع از خانواده و خويشانش اطمينان كرد و با آنچه پيامبر از پرهيزگارى و پاكدامنى على مىدانست در خود نسبت به واگذارى اين مسئوليت به على احساس آرامش مىكرد . على نيز به بهترين وجهى به اين كار اقدام كرد و هر امانتى يا حقى را به صاحبش بازپس داد و دختران پيامبر را در حفاظت خود قرار داد و خود پياده ، آنان را همراهى كرد و آنان را از شر دشمنان و آزار مخالفان محافظت كرد ، و در راه با آنان مدارا كرد تا آنكه ايشان را با بهترين رفتار و حسن تدبير به مدينه رسانيد . اين منقبتى است كه على در دستيابى به آن از ميان تمام خاندان پيغمبر و اصحاب او ، متمايز و بىهمتا بود . و هيچ‌كس از پيروان او در اين منقبت مانند ديگر مناقب درخشان و خيره‌كنندهء آن حضرت كه قبلا نقل شد ، با او سهيم نشدند و ديگران نيز در آزمايشهاى مختلف و امتحانات گوناگون الهى مانند اين مناقب را به دست نياوردند . ششم ، بستن پيمان برادرى ميان او و پيامبر اسلام ( ص ) . ابن عبد البر در استيعاب گفته است : پيامبر در آغاز بين مهاجران و سپس بين مهاجران و انصار پيمان برادرى برقرار كرد . و در هربار به على مىفرمود : تو در دنيا و آخرت برادر منى . و با او پيمان برادرى بست . در اسد الغابه آمده است : پيامبر با على دو بار پيمان برادرى بست . زيرا وى يك مرتبه بين مهاجران و بار ديگر بين مهاجران و انصار ، پس از هجرت ، پيوند برادرى منعقد كرد و در هر بار به على گفت : « تو در دنيا و آخرت برادر منى » ! سپس از ابن عمر روايت مىكند : هنگامى كه پيامبر به مدينه وارد شد بين يارانش پيمان برادرى برقرار كرد . آن‌گاه على درحالىكه